كاش اين نامه را مي خواندي:

 گریه کن جداییا ما رو رها نمي کنن
آدما انگار برای ما دعا نمی کنن
گریه کن حالا حالا از هم باید جدا باشیم
بشینیم منتظر معجزه خدا باشیم
گریه کن منم دارم مثل تو گریه می کنم
به خدای آسمونامون گلایه می کنم
گریه کن واسه شبایی که بدون هم بودیم
تنهایی واسه سنگینی غصه کم بودیم
گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد
گرچه که تو تقویمامون نیستن اون روزا زیاد
گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد
واسه مشکلاتی که بودش و هست وحل نشد
گریه کن واسه همه ، واسه خودت ، برای من
توی بارونی ترین ثانیه حرفاتو بزن
گریه کن تا آینه شه باز اون چشای روشنت
واسه موندن لازمه ، فدای گریه کردنت

 ...

سلام نامهربان !

ماهها است به خوابم نمي آيي ، ماهها است كه از من بي خبري ، آيا باران چشمان مرا مي بيني و چتر انگشتانت را براي پاك كردن اشكهايم نمي گشايي ؟ نمي دانم ديگري ، حاضر است مثل من سرزنش بشنود و باز اولين و آخرين عشقش تو باشي ؟ او هم حاضر است پس از روزها بي خبري باز هم به يادت ، در دلش جشن دلتنگي بگيرد ؟... مي دانم كه محبتهاي من ، دلت را زده اما هر وقت دلت از نامهرباني ها گرفت ، بدان كه آغوش مهربانم پذيراي توست ، اگر ، تا آن زمان ، گل شكفته اش پژمرده نشده باشد